Het Syndroom van Stendhal in Florence

In het voorjaar ben ik naar Florence geweest, een overweldigende stad waar je één keer in je leven geweest moet zijn, zeker als je kunstliefhebber bent. De aaaaaah’s en de oooooh’s waren niet van de lucht. Uiteraard is de David geweldig en imposant en één van de highlights. Maar wat raakt je nu echt diep van binnen? Is kunst daar niet voor bedoeld? Bacchus, zo ongeveer het eerste beeld van Michelangelo, daar zie je aan wat een technisch getalenteerde beeldhouwer hij was.

In het aangrijpende beeldhouwwerk de Piëta, die in het Museo dell’Opera del Duomo staat, zie je al zijn liefde en levenservaring uitgedrukt in de drie figuren van Jezus, Maria en Jozef. Maria vangt het lichaam van Jezus op en trekt het naar zich toe. Hun hoofden raken elkaar – in dit beeld is het geloof een meditatie over smart en dood. Hij sloeg het beeld zelf kapot toen bleek dat het marmer gebreken vertoonde. In dit beeld zie je het overstijgen van de techniek.

Ga je in hetzelfde museum een trap op en rechtsaf, dan kom je in een zaal waarin het houten beeld ‘Maria Magdalena’ van Donatello staat. Ontroerend mooi, het grijpt je meteen aan. Woorden schieten tekort en dat is maar goed ook, want ga het maar ervaren.